viernes, 11 de febrero de 2011

Ru ♥


Es bonito tenerte, es bonito saber que te tengo día, tarde o noche; da lo mismo. Me gusta verte sonreír. Me gusta escucharte. Me gusta reírme contigo a carcajadas, mientras te observo fumar. Me gusta cuando nos miramos y nos reimos inconscientemente como dos niñas pequeñas. Estamos dormidas, tranquilas, en el último suspiro, bebemos, hablamos calladas, fumamos sentadas, somos dos, somos una. Pero nos da igual, somos únicas, tú a mi lado, y me explicas, y buscamos nuestra estrella, nuestro lugar. Conocida, bella, sonrisa, ella, grande, la más grande. Me gusta cuando miras, esa mirada limpia, y cuando pataleas sin control, me gusta ver cuando metes la pata y te sigues riendo .. Que sí, que bien, que me encanta, verte, moverte. Que el barrio es más hermoso desde que tú apareciste. La primavera ha llegado a la ciudad. Tu cara, tu casa, tus ojos sonriendo en mi cara. La brisa, la mañana, la calma.. Adoro tu habitación.Hoy gano, hoy ganas, tú ganas, ganamos las dos. Una chica guapa. Una rubia, intensa como el café. Como te endureces cuando tienes miedo, la ilusión que desprendes, la superviviente, la luchadora, la que mira para adelante y no se arrepiente. Porque aún nos queda tiempo. Qué guapa estás sin maquillar. Qué bonitos ojos tienes, qué gran sonrisa. Sigue caminando. Y que les jodan a todos, que aquí vamos nosotras. No queremos sistema. Venga, cuanta gente. Que te quiero de verdad, no te quieres enterar, y tendrás que pedirme de rodillas, un poquito de amor .. (búscate una chica yeye) + Y después de esta declaración de amor, te digo.. Que gracias por este tiempo pasado, y el futuro que nos queda juntas. Que te quiero como a nadie. Y que ojalá, nunca quites esa sonrisa de tu cara, porque como siempre repito ¬¬ te lo mereces, xoxo <3

viernes, 4 de febrero de 2011

Al final del mundo



Venga vámonos un rato, saldremos a dar un paseo, yo y mis miedos, los dos solos, pero acompañados, vamos a recuperarnos, a encontrarnos con nuestro pasado, a perdernos en diferentes caminos, vamos a respirar hondo, todo el aire que nos queda, vamos a hundirnos poco a poco en esta mierda para luego salir rápido, sin más, con ganas o sin ellas, hasta suspirar en el último intento, quiero irme unos pequeños segundos, que se combiertan en un enorme instante, en pequeñas horas, en pequeños días. Quiero dirijirme a un lugar donde definitivamente todo salga bien, donde lo imposible, sea posible y donde lo negro sea blanco. Nos veremos en un tiempo, quizás en mucho tiempo, esos caminos, se separan, cada uno por su lado, no nos volveremos a ver, nunca más; quiero emprender este viaje, totalmente sola, una nueva VIDA. Esa vida, mía sólo mía, completamente mía. Que me mostrará inmensas cosas. Cuando nos vamos? yo quiero irme lo antes posible, me visto rápido y nos vamos; si hace falta ya ni me visto, en esa nueva vida, estaré cultivando sueños que irán creciendo poco a poco .. Mis miedos no estarán presentes ya, volarán, se irán no volverán, ya se consumen, como el pitillo que mantengo en mi mano. Y estaré sola, entre mucha gente, gente desconocida, vamos, riámonos un rato.. Y fuera de aquí parece que se esconde mucho más peligro, uniendo todas las capítulos que ya son pasados, que ya están borrados, desaparecidos como las gotas que se caen en los charcos, la lluvia, los pasos, la gente, la verdadera muerte. Nos vamos ya? estoy totalmente preparada.

+Uf, vaya pesadilla.
-Yo me iva. Hasta luego..
+Hasta luego, luego cuando?
- No tengo fecha.
+ Yo ya no te tengo, a tí


gala

lunes, 24 de enero de 2011

domingo, 16 de enero de 2011

Si no me viene a ver una sonrisa

Que no me da la gana pasar media vida buscando esa droga, que tal vez no.. exista.

jueves, 13 de enero de 2011

Hoxe día 13 de Xaneiro



Ademais de desprender unha gran beleza, teu sorriso, o seu sorriso, a miña presenza, aparece todos as noites nos meus soños, achegándose o límite da realidade, sentía os seus beizos rozando os meus párpados, escoitaba a súa respiración, e a frescura do seu alento descontrolado, pausado. Consumía as miñas esperanzas, ridiculizaba o meu pensamento, e semellaba contruír unha vida paralela, a máxima loucura, a miña cabeza entraba na fase das paranoias, da vida sen vida, do meu ser sin ser. Resplandecía como a luz dun verán caruloso, estaba vivindo os meus soños, con ela, xa que era o único que me quedaba dela, a súa viva imaxe na miña cabeza, noite e día. Como o tic-tac o continuo tic-tac do reloxo do meu avó, o como os pasos dirixidos a un lugar lonxe de aquí, como ela, ela, tan bela, tan fermosa, a única muller capaz de recorrer todos os meus sentidos, agora sen vida, morta, na tumba. Eu xa non son, eu xa non son, sen ela. Ela a miña estrela. Ela o meu motivo para vivir día a día, xunto, preto dela. Cada día, cada ano, que agora se reducen no mínimo detalle, na mesma merda, no meu abandono, todo queda baleiro. Pouco a pouco se vai destruíndo.. A mín agóra, gustaríame plasmar en palabras todo que sinto. Porque son a única persoa, que ten medo, a perda do seus seres queridos? O futuro. A morte, miña morte, túa morte, nosa morte. Recordo a nosa primeira vez como se fora hoxe, ti sudando eu rindo, eu coa túa presenza. Son aquí sen ti, pero contigo na miña memoria, recordo o primeiro día que sentín os teus beizos desfacerse nos meus. Rozando os teus dedos na miña espalda, os escalofríos que pasei na noite que estabas na cama do hospital, todo estaba baleiro, eu: nun puto túnel sen fin. Estou só, nesta puta habitación vendo que as miñas pernas temblan, e vendo o meu propio abandono, tamén visiono as noxas fotografías, as noxas fermosas fotografías, corrixo, tí a única fermosa do meu mundo, o mellor, o mellor.. Eu non son sin tí, tí xa non eres.. tí ausente, tí.. Xa non me queda ninguén, pouco a pouco, se ausenta todo o que teño, todo que facía que as miñas sonrisas, foran grandes sorrisos, sorrisos perfumadas, sonrrisos con amor, amor por ela, sorrisos que se sumerxían en caricias, nas súas caricias, en caricias con bicos, soños, seus soños, meus soños, os noxos, noxas experencias.. Gustaríame ter noxa última vida, noxo último sorriso, noxa última mirada, noxo último bico rebozando nosos corpos na noxa, cama, hoxe vacía.. Sólo as miñas pastillas para poder dormir polas noites, e as túas fotos nunca caixa co teu nome en grande, intento olvidar todo o que pasamos, todo o que puiden disfrutar de tí, o meu motivo para vivir, quería decirche o ouvido: quérote, princesa. Bótote en falta.. Xa non podo máis, esta vai ser a miña última noite, esta a miña última carta, sen destino, hoxe vai non creo que ninguén me bote en falta, e en realidade non sei como facer para superar todo isto, porque os motivos para seguir, escasean. As mañas, miñas mañas, son eternas, son escuras.. Perdí todas as miñas esperanzas, perdínme. [Puntos suspensivos]



- Gala